TdF: voorbeschouwing etappe 16

Koninginnenrit ontdoet de Tour van nare smaak

In een tijd waarin coureurs en oud-coureurs in iedere microfoon verkondigen dat de mooiste sport ter wereld eindelijk weer schoon wordt, dient zich een nieuw schandaal aan. Fränk Schleck is door zijn ploeg (RadioShack-Nissan) per direct uit de Tour gehaald omdat hij positief heeft getest op een plaspil, of: ‘een pispil’, zoals Johan Boskamp het gisteren in het RTL-programma Tour du Jour zo treffend wist te verwoorden.

De zaak werpt een donkere schaduw over deze Ronde van Frankrijk. En ook over de koninginnenrit die vandaag op het programma staat. Een epische etappe, dat was het op voorhand. Een gemakkelijke conclusie om te trekken, wanneer je naar de routekaart kijkt. Vier reuzencols staan op het programma. De ene col nog legendarischer dan de ander. En dat in één rit. De Col d’Aubisque, de Col du Tourmalet, de Col d’Aspin en de Col de Peyresourde. De renner die hier als eerste de meet passeert wordt bijgeschreven in het rijtje der groten. Althans, dat dacht iedereen. Tot gistermiddag.

Wij hopen dat de sport zich vandaag van zijn allerbeste kant laat zien, dat de heroïsche inspanningen van de wielrenners in koers de verhalen over doping naar de achtergrond verdrijven. Wij hopen uiteraard op Nederlanders die over de steile wegen vliegen. In een kopgroep die op hol is geslagen en de klassementsrenners die erachter strijden, voor weten te blijven. Johnny Hoogerland en Steven Kruijswijk zouden in staat moeten zijn om te ontsnappen uit het peloton, maar ze zullen niet meerijden voor de overwinning. Dat is weggelegd voor de mannen die een betere vorm hebben weten te overleggen in de afgelopen twee weken.

Rui Costa is (ook) een wielrenner

Wij zetten ons geld op een Portugees, Rui Costa. We horen je denken: dat is toch een voetballer? Ja dat klopt. Althans, dat is ook de naam van een zeer succesvolle Portugese oud-voetballer (hij speelde onder meer voor AC Milan en Fiorentina). Maar Rui Costa is ook een wielrenner. En, nog een goede ook. De klimsterke Movistar-coureur won vorig jaar de achtste etappe naar Super-Besse en was in de aanloop naar deze Ronde van Frankrijk zelfs de allersterkste in de Ronde van Zwitserland. Rui Costa rijdt momenteel een redelijk onopvallende Tour, maar staat toch 19e in het algemeen klassement.

Zijn achterstand op Wiggins is groot genoeg om hem een vrijgeleide te geven. Het Sky-collectief zal hem, en een aantal andere klimgeiten, met een gerust hart voor de troepen uit laten rijden. Na een aantal slopende beklimmingen plaatst Rui Costa een bijna ongemerkte demarrage, hij gaat gewoon een klein tempootje harder rijden op de laatste col (de Peyresourde) en stort zich vervolgens naar beneden richting de eindstreep. Na zestien hete kilometers heft hij zijn handen dan omhoog en stelt daarmee zijn naam als wielrenner echt zeker.

De Ereronde van de Eland

In de laatste Tourweek geven we iedere dag een prachtig wielerboek weg. Eerder kon je Koersen in het Duister en Meesterknecht winnen. Vandaag staat de mooie roman van Thijs Zonneveld centraal: De Ereronde van de Eland. Vroeger zagen we Zonneveld afzien in dienst van kleine wielerploegen als Cyclingteam Tegeltoko en AVC Aix-en-Provence, tegenwoordig zien we hem ontspannen, vakkundig en betrokken beschouwen bij het tv-programma De Avondetappe van de NOS, of lezen we zijn werk in NuSport of het NRC.

In 2009 publiceerde hij zijn tweede boek De Ereronde van de Eland. Een mooi, klassiek werkje over een eenzame vluchter. Een renner bij wie er van alles door zijn hoofd spookt tijdens een lange ontsnapping. Ha, dat lijkt op de synopsis van Tim Krabbé’s De Renner. Dat klopt wel een beetje, de solitaire strijd van een wielrenner met zichzelf, met anderen en alle bijkomende elementen. Toch zijn er aardig wat verschillen hoor. Krabbé duikt veel dieper in de krochten van zijn hoofdpersoon, schetst en beschrijft in die ene etappe de kern van zijn bestaan (als wielrenner).

Dat doet Zonneveld niet. In De Ereronde van de Eland zijn de mensen de hoofdpersoon vergeten, zijn hoogtijdagen zijn voorbij. Toch ontsnapt hij, rijdt voorop. Alleen. En al begint zijn vlucht twijfelend, naarmate zijn reis vordert neemt zijn overtuiging toe. Hij pakt de handschoen op en gaat de strijd aan. Met zijn tegenstanders, de weg, de bergen.

Het is altijd een plezier om een boek of column van Zonneveld te lezen. Hij heeft gevoel voor romantiek, oog voor detail en geen enkele moeite om zijn mening te voorzien van mooie en duidelijke woorden. Maar bovenal heeft Zonneveld veel liefde voor zijn sport. Ook in de De Ereronde van de Eland spat dat van het papier.

Doe mee en win!