• header2

Interview met Abigail Gibbs

Woensdag 12 juni 2013

Ze is bang voor bloed, gaat al onderuit als ze ook maar druppel ziet. Toch druipt het bloed van de muren in haar verhalen. Deze jonge schrijfster van nog geen 20 is het levende bewijs dat bloed kruipt waar het niet gaan kan…

Doodnormaal meisje tovert oceanen van bloed uit haar pen

‘Hallo, mijn naam is Abigail Gibbs. Ik houd van trampolinespringen ben vegetariër en verslaafd aan koffie! In 1994 ben ik geboren in Devon en ik ben opgegroeid in een lieflijk kustplaatsje waar de chique mensen uit Londen graag de zomer doorbrengen. Ik begon al vroeg met schrijven. Vanaf mijn vijftiende heb ik hoofdstukken van Heldin van de duisternis online gezet. Drie jaar, 17 miljoen hits op Wattpad en 22 duizend likes later werd mijn roman ontdekt door een literair agent in New York en nu verschijnt mijn roman zelfs in boekvorm (…)’

Tot zover de introductietekst in de fondscatalogus van de Nederlandse uitgever Xander Uitgevers die Abigail (1994) naar Nederland heeft gehaald. Een typisch Engels meisje zit hier, wit vestje, stijl, blond haar. Een niets-aan-de-hand-meisje zo op het eerste gezicht, tot je weet dat ze een ‘six-figure’ book deal heeft.

Wattpad

Abigail heeft haar doorbraak als schrijfster grotendeels te danken aan dit platform. Via Wattpad heeft ze een trouwe schare van zo’n 22.000 fans opgebouwd. ‘Wattpad.com is een website waar je zelf content kunt plaatsen. Lezers kunnen jouw stukken beoordelen, liken, op facebook posten en twitteren. Het is een goede manier om je schrijfsels onder de aandacht te brengen, fans te vergaren en bovendien in contact met je lezers en andere mensen met schrijfambities te komen. Ik begon op mijn negende met schrijven, met name science fiction. Het leuke is dat mijn verhaal Autumn Rose, dat ik op mijn twaalfde schreef, als basis dient voor het vervolg op Violet. Ik gebruik wat ik schreef toen ik jonger was en scherp het aan. Ik schrijf ook poëzie. Dat doe ik meer in mijn vrije tijd. Eigenlijk beschouw ik mezelf ook meer als dichter dan als schrijver. Maar het zijn erg persoonlijke gedichten, niet voor iedereen geschikt, zeg maar. Het is, net als lezen en schrijven over fantasie en het paranormale, een manier om te ontsnappen aan de werkelijkheid.’

Escapism

De enige grenzen die er zijn, zijn die van je fantasie. Violet, een van de hoofdpersonen in Abigails boek, vraagt zich aan het begin van het boek verwonderd af waarom haar leven nou niet eens normaal kan zijn. Abigails leven was tot op heden ook vrij normaal, maar iedereen die in aanraking komt met vampiers en moord verlangt naar een leven in de luwte, zo vermoedt zij. Ondanks het feit dat je in je normale leven zo verlangt naar meer reuring en spanning. Het gras is altijd groener…

‘Ik studeer Engels aan de universiteit en ik wil schrijven, maar ik vlecht mijn sociale leven er nog wel doorheen. Ik sport en lees ook nog erg graag. Mijn smaak is zeer eclectisch: van oude Angelsaksische literatuur tot modernisme. Mijn grote liefde is fantasie en het paranormale, daar lees ik het liefst over. Philippa Gregory vind ik fantastisch. Maar eigenlijk vind ik veel verschillende genres interessant. Ik ben voor Violet uiteraard geïnspireerd door andere boeken over vampiers, zoals de Twilightsage, maar ik heb aan mijn verhaal meer volwassen elementen toegevoegd. Het eerste Harry Potterboek heb ik wel 18 keer gelezen. J.K. Rowling is een van mijn grote voorbeelden. Ik lees, laat me inspireren, maar niet beïnvloeden. Ik probeer zo veel mogelijk eigen te zijn.’

Schaamte

‘Van tevoren heb ik niemand mee laten lezen, zeker mijn ouders niet. Ik schaamde me voor bepaalde seksscènes. Ik denk trouwens dat ze niet eens wisten dat ik aan het schrijven was. Ik zette het gewoon online en wachtte af wat er zou gebeuren. Mijn vertrouwen groeide met het aantal reads dat ik kreeg. Mijn ouders lezen niet graag van het scherm, dus nu mijn boek gepubliceerd is, hebben ze het natuurlijk gelezen. Zelfs mijn oma heeft het gelezen. Ze noemde mijn stijl en het verhaal aards, net als de moeder van een van mijn beste vrienden… een beleefde manier om te zeggen dat ze er wel een beetje rode oortjes van kregen. Op Wattpad krijg ik weleens wat haatmail. Ik laat het langs mij heen gaan, niet iedereen houdt van vampiers. Het is makkelijker om door te gaan op het moment dat je dat accepteert. Maar soms begrijp ik niet waarom iemand zo hard zijn mening moet verkondigen, dat het pijn doet. Ik probeer het te negeren. Ik lees wel de reviews. Ook de slechte, zolang ze opbouwende kritiek bevatten.’

Jaloezie

Ze heeft nog steeds dezelfde vrienden. Sommigen schrijven ook, maar tonen gelukkig geen jaloezie. Iets waar ze ook een beetje bang voor was toen ze ging studeren en daarom maar niet zei dat ze al een boek gepubliceerd had. Ook niet tegen de docenten, uit angst anders behandeld te worden. Ze hield het zes weken vol, tot een boekhandel vlakbij de campus posters van Abigail ophing. Misschien was het niet jaloezie waar ze bang voor was, maar de mogelijkheid dat men zou denken dat ze haar studie niet serieus zou nemen. Maar zoals het vaker gaat, lijdt de mens het meest onder het lijden dat hij vreest.

Trots

‘Zes maanden per jaar woon ik op campus, de andere helft van het jaar bij mijn ouders. Dan val ik hen lastig met mijn late uren die ik vul met schrijven en lezen. Maar ze zijn het wel gewend. Ik heb nog twee jongere broers, en drie oudere halfbroers- en zussen. Maar die zijn al getrouwd en hebben zelf kinderen. Het is een fijne grote familie. Ze zijn trots op wat ik heb bereikt. Ondanks het feit dat het boek best bloederig begint… Violet is namelijk getuige van een massamoord. De vampiers die hier verantwoordelijk voor zijn, ontdekken haar en geven haar twee keuzes: we gijzelen je, dan blijf je mens. Of je blijft vrij, maar dan als vampier. Het boek gaat over de strijd tussen deze twee keuzes. Violet begint vervolgens gevoelens te ontwikkelen voor haar gijzelaar Kaspar. Ik ben als de dood voor bloed. Tijdens het schrijven van een bepaalde scene werd ik zelf onpasselijk. Ik ben vegetariër, wat mij nu precies zo aantrekt in vampiers is me een raadsel, maar ik vind de duistere kant van hen zeer aantrekkelijk.’

Abigail leest voor

Kritiek

‘Voor wie zelf een boek wil schrijven: geef niet op. Door het internet lijkt het net alsof iedereen een instant hit kan zijn, en zie je het harde werk dat aan het succes vooraf is gegaan niet meer. En blijven lezen en leren van anderen. Sta open voor kritiek, maar volg ook je eigen weg.’

Abigail is zelf regelmatig gefrustreerd tijdens het schrijven. Om dat van zich af te zetten zet ze haar Ipod op en gaat ze trampolinespringen. ‘Ik weet dat het raar is, maar het helpt.’ Muziek, van klassiek tot filmmuziek en Top 40, helpt haar haar concentratie terug te krijgen.

Daten

Abigail is verliefd op een jongen die verdacht veel overeenkomsten vertoont met de mannelijke hoofdpersoon uit Violet. Een jongen die niet verblind is door het succes van Abigail, die haar lekker haar gang laat. En dat is precies wat wij met Abigail moeten doen: haar laten gaan, laten schrijven. En laten springen als het even niet meer gaat.

Abigail Gibbs top-10:

1) Harry Potter and the Philosopher’s Stone – J.K Rowling
2) Rebecca – Daphne De Maurier
3) Dolphin Diaries – Lucy Daniels (it’s a series)
4) New Moon – Stephenie Meyer
5) Bliss and Other Stories – Katherine Mansfield
6) Cirque Du Freak – Darren Shan
7) Beowulf – Seamus Heaney’s translation
8) Eragon – Christopher Paolini
9) Jane Austen – Jane Austen
10) In The Shadows – Jess Dixon

Janneke Siebelink, juni 2013

Reageer hier en praat mee!

Sub navigatie:
Om je beter van dienst te zijn maakt het weblog van bol.com gebruik van cookies.