Daan Remmerts de Vries' favoriete kinderboek

Gouden oeuvre van veelzijdig auteur

De veelzijdige Daan Remmerts de Vries debuteerde in 1990 als kinderboekenschrijver met Zippy en Slos, een prentenboek met in de hoofdrol zijn eigen katten. Juist, Zippy en Slos.

Remmerts de Vries is altijd meer geweest dan alleen een kinderboekenschrijver. Vroeger al wilde hij muzikant worden, tegenwoordig schrijft, illustreert en fotografeert Remmerts de Vries er professioneel op los. Zijn oeuvre is aardig indrukwekkend te noemen. Hij schreef de volwassen romans IJspaleis en het onlangs verschenen Brave nieuwe wereld, illustreerde het prijswinnende Mijn tuin, mijn tuin (met tekst van Ted van Lieshout) en schreef kinderboeken die er echt toe doen, een kleine greep: Godje, De Noordenwindheks, Bernie King en de magische cirkels en Voordat jij er was.

Dit jaar is Remmerts de Vries wederom genomineerd voor een Gouden Griffel, nu voor het boek Meneer Kandinsky was een schilder. Morgen hoort heel Nederland of hij hiervoor wordt gelauwerd. Wij waarderen de mooie en eigenwijze vertelstijl van Remmerts de Vries enorm en waren dan ook erg benieuwd welk kinderboek hij tot zijn favoriete zou uitroepen.

Natuurlijk bestaat het niet, dat éne, favoriete boek – natuurlijk zijn dat er, in de meeste gevallen en ook in de mijne, velen. Mijn ouders lazen voor vroeger, daar kon ik op rekenen. En ik kon pas gaan slapen als bepaalde gebeurtenissen – van De Kleine Prins, uit Het Sleutelkruid of van Winnie de Poeh – naar bevrediging waren afgerond. Toen ik eenmaal zelf kon lezen begon ik aan de boeken van Godfried Bomans. Erik of het klein insectenboek mag dan verfilmd zijn, als schrijver is hij inmiddels door velen vergeten. Maar ik ben opgegroeid met die insecten en met Pieter Bas. Officieel heet dit laatste: De memoires of gedenkschriften van minister Pieter Bas en het gaat over een oude man die zijn jeugd beschrijft in Dordrecht en in Leiden. Pieter Bas speelt aan het einde van de 19e eeuw en het is traag. Traag, maar uiterst geestig, vertelt de hoofdpersoon over zijn broers, over zijn ouders en over zijn eerste liefdes. Hele stukken kon ik vroeger uit mijn hoofd citeren, en dat deed ik ook, aan het ontbijt, tot vervelends toe. Want ik probeerde toen te praten en te denken zoals Godfried Bomans dat deed. Juist die traagheid kan ik, nu nog steeds, bijzonder waarderen. En mijn hele familie begreep het toen ik, nog niet zo lang geleden, op de 50-jarige trouwdag van mijn ouders het volgende rijmpje citeerde: “Lieve Pa! Lieve Moe! (buiging links, buiging rechts) Op deez’ schoone, blijde feestdag treed ik sierlijk op U toe.” Waarmee ik maar wil zeggen: Pieter Bas! Het wordt hoog tijd voor een herdruk – en dan graag in dat precies passende, oud-Nederlandse idioom."