De Godfather van politieke tv-series

POTUS is ook maar een mens

Het Amerikaanse presidentschap is onderwerp geweest van talrijke Hollywood-films en –televisieseries. Ook Aaron Sorkin, geestelijk vader en schrijver van The West Wing, was al eerder actief in het genre. In 1995 werd zijn romantische presidentsfilm The American President zelfs een groot succes. Grappig toeval, of niet, maar de man die toen ‘Chief of Staff’ was van President Andrew Shepherd (Michael Douglas), zou later zeven jaar lang vanuit het Witte Huis de Amerikaanse natie regeren in Sorkin’s volgende grote presidentsproject The West Wing. Martin Sheen was dus niet geheel op onbekend terrein toen hij in 1999 de fictieve westelijke vleugel van het Witte Huis betrad.

In dat jaar wordt The West Wing ook voor het eerst uitgezonden in Amerika. De pilot-aflevering verraadde meteen al de enorme potentie van de serie. De personages, hoe belangrijk en onbereikbaar hun functies ook zijn voor het volk, zijn ook maar gewone mensen. POTUS (codewoord voor President Of The United States) is namelijk tijdens een fietstocht tegen een boom aan gereden. Hierdoor wordt zijn gehele staff gemobiliseerd, van dit soort verhalen smult de pers en dat moet natuurlijk wel in goede banen worden geleid.

Een andere aanwijzing dat de serie wel eens een groot succes zou kunnen worden, waren de geweldige dialogen. De snelheid waarmee de zorgvuldig gekozen woorden uitgesproken werden door interessante personages en de realistische en herkenbare context waarbinnen dit allemaal plaatsvond, voedden ieders nieuwsgierigheid. En, het mooie was, om deze serie interessant te vinden hoefde je helemaal geen politiek dier te zijn.

Uniek kijkje achter de schermen

President van dienst is Josiah ‘Jed’ Bartlet (Martin Sheen), Democraat in hart en nieren. Intelligent, grappig, loyaal, vrijgevig, idealistisch en ook kwetsbaar. Hij is ‘the man in The Oval Office’, de leider van de Verenigde Staten. Niemand verwachtte dat hij de verkiezingen zou winnen. Behalve dan misschien zijn trouwe kompaan Leo McGarry (John Spencer) die hem wist te overtuigen om zich überhaupt kandidaat te stellen. McGarry wordt uiteindelijk Bartlet’s ‘Chief of Staff’ gedurende zijn eerste ambtstermijn.

Met McGarry hebben we vervolgens ook de ‘cast leader’ te pakken. Als ‘Chief of Staff’ ben je niet alleen de belangrijkste secondant van de President, je geeft ook leiding aan alle stafleden. En dat zijn de mensen rond wie The West Wing is opgebouwd. Communicatieadviseurs, politiek adviseurs, persvoorlichters en juristen, zij vormen het kloppende hart van het Witte Huis, zijn de steun en toeverlaat van de President. Niemand van hen werkt minder dan 24 uur per dag. Dit is hun leven. Samen runnen zij een van de grootste landen ter wereld. Proberen hun idealen te verwezenlijken, terwijl de wereld om hen heen kolkt. Nooit is het rustig, altijd wacht er een nieuw probleem.

Als kijker is het genieten geblazen. Het voelt vaak alsof je een exclusief kijkje krijgt achter de schermen, dat je plotseling deelgenoot bent van de totstandkoming van ingrijpende beslissingen. We zien dat het grote Amerika niet alleen geleid wordt door een systeem, maar door mensen.

Het is nooit te laat om te beginnen

Na zeven succesvolle seizoenen eindigde de serie in 2006. In Nederland heeft het eigenlijk nooit een groot publiek bereikt, maar het is nog niet te laat. Ook al is de laatste uitzending van meer dan zes jaar geleden, The West Wing is tijdloos. Over tien jaar nog steeds het bekijken waard. Misschien is-ie dan zelfs nog interessanter, omdat je dan de vaak op realiteit gebaseerde verhaallijnen kunt plaatsen in hun historische context.